Een korte geschiedenis van ICD-coderingen                             

Rond 1850 besluiten medici voor het eerst om gegevens over ziekten internationaal te verzamelen. Daarmee is de vroegste voorloper van de ICD-10 geboren. Het International Statistical Institute aanvaardt de eerste uitgave van de classificatie in 1893. De classificatie heet dan nog ‘Internationale lijst van doodsoorzaken’. Bij haar oprichting, in 1948, neemt de WHO de verantwoordelijkheid voor de ICD over. In datzelfde jaar verschijnt de zesde revisie. De lijst bevat sindsdien ook morbiditeitoorzaken.

De ICD-10 is de tiende en jongste versie van de internationale classificatie van ziekten en gezondheidsproblemen. De meest recente inzichten zijn in de classificatie meegenomen. In mei 1990 keurt de 43^e World Health Assembly de lijst goed. De ICD-10 is sinds 1994 in alle lidstaten in gebruik.

De ICD is in de loop van de tijd uitgegroeid tot de internationale standaard van diagnostische informatie. De termen uit de ICD worden overal gebruikt: in de epidemiologie, bij gezondheidsbeleid en in wetenschappelijk onderzoek. Met de ICD zijn ziekten en andere gezondheidsproblemen eenduidig te klasseren. De gegevens komen terecht in alle belangrijke dossiers, waaronder doodscertificaten en ziekenhuisdossiers. Ze vereenvoudigen niet alleen de dagelijkse praktijk binnen ziekenhuizen, maar vormen ook de basis voor de statistieken van de WHO.