De medisch specialist en de ICD-10

Medisch specialisten krijgen veel te maken met de ICD-10. De medisch specialist  is verantwoordelijk voor de betrouwbaarheid van de ingevoerde patiëntinformatie. Een juiste ICD-10-diagnose vormt de basis van elk patiëntdossier.

Voordelen

Een medisch specialist legt tijdens het patiëntcontact de diagnose van een patiënt vast, bijvoorbeeld in een poliklinisch dossier of EPD. Het gebruik van de ICD-10 biedt de specialist belangrijke voordelen:

• De specialist hoeft de diagnose-informatie slechts eenmaal in te voeren.  De gegevens zijn dan voor meerdere doeleinden beschikbaar. Dit betekent een verlichting van de administratieve lasten;

• De ICD-10 biedt de specialist eenduidige, betrouwbare diagnose-informatie over de patiënt. Dit vereenvoudigt de communicatie met en over de patiënt (in het multidisciplinair overleg, in het EPD);

• De ICD-10 stelt de specialist in staat een meer gedetailleerde en internationaal herkenbare diagnose te stellen.

De rol van de medisch specialist

Uitgangspunt bij de ICD-10 is dat de medisch specialist eindverantwoordelijk is voor de juistheid van de gegevens. Dit is een verschil met de huidige situatie. Tot op heden legt een medisch codeur de ICD-9-diagnose achteraf vast. Met de ICD-10 voert de medisch specialist de gegevens zelf in. De medisch codeur treedt op als expert die bijvoorbeeld nieuwe codes aanmaakt.

De overige (medisch-administratieve en financiële) processen veranderen voor de medisch specialist niet.

Hoe werkt het?

De medisch specialist kan de gegevens op verschillende manieren invoeren. Er zijn lijsten met de meest voorkomende ICD10-diagnosen per bijvoorbeeld specialisme of maatschap. De specialist kan ook gebruikmaken van handige hulpprogramma’s om de diagnose rechtstreeks in het EPD in te voeren. Als de geconstateerde diagnose niet in het systeem voorkomt, kan de specialist de hulp inroepen van de medisch codeur. Die levert dan de nieuwe code aan.